กูไมรู้ว่าทำไมมึงถึงคิดสั้นอย่างนี้ มึงอาจคิดว่ามันยากเกินไปสำหรับมึงที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่ใช่ว่าไม่มีใครเหนคุณค่าในตัวมึงนะเว่ย แต่ถึงยังไงมึงก็ไปสบายแล้ว กูอยากให้มึงรู้ว่ากูก็เป็นอีกคนนึงที่ร้องไห้ให้มึงนะ หลับให้สบายเถอะ คนที่ร้านเกมSee U2จะเก็บมึงไว้ในความทรงจำ อาลัย กล

โทรศัพท์เป็นเครื่องมือสื่อสารเทคโนโลยีชั้นยอด สามารถทำให้คุณทั้งหลายติดต่อสื่อสาร กันแค่เพียงกระดิกหัวแม่มือขวาไม่กี่จึ๊ก แต่ผมแม่งโคตรเกลียดเลยครับ ทำไมน่ะเหรอ เพราะตอนนี้ทุกสิ่งในชีวิตของพวกคุณๆ ตกเป็นสาวกของศาสนา โทรศัพท์นิยมกันเรียบร้อยแล้วครับ ค่าเฉลี่ยที่แน่นอนของวัยเริ่มต้นเข้าสู่การเป็นสาวกนั้นผมไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ ผมเห็นเด็กอนุบาลมีมือถือ เป็นอวัยวะที่ 33 กันแล้ว ตึ่งตึ๊ง!!!! เด็กสมัยนี้มันใช้มือถือ ใช้อินเทอเนต กันได้ ก่อนเช็ดตูดเสียอีก ตลกดีเนอะ อดคิดไม่ได้ เวลาดูหนังกำลังภายใน "พบกันที่เขาหมื่นลี้อีก 3 เดือน ไม่มาไม่เลิกลา" เป็นกูแม่ง 3ชั่วโมงก็ ไม่รอแล่ว ถ้าไม่มีโทรศัพท์โทรไปถามว่า "อยู่ไหนแล้ว" "มาได้จิงป่าวตัวเอง" ปัญหาเรื่องคลื่นนี่ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเรามองเห็นคลื่นโทรศัพท์ในอากาศ คงมองเห็นมันทะลุร่างกายเรา จนพลุนเละเทะ สยดสยอง ผมก็เป็นคนนึงที่อยู่ในศาสนานี้ เริ่มมีมือถือเครื่องแรกคือ 3310มือ2 ที่เก็บตังเอง โดย การไปทำจ๊อบ มีไว้เพื่อจีบสาวคนนึง(สุดท้ายแห้ว) เข้าศาสนาเมื่อตอนอายุ 21 แต่ก่อนตอนอยู่ม ปลาย จะนัดแฟนทีก็ ข้ามวันข้ามคืน มีเหลด มีลืม(เค้านะ ไม่ใช่ผม) มีแฟนมาแล้ว 8 คน(ทีละคนนะ)ได้แฟนจากการโทรศัพท์ 7 คน เพราะคนแรกได้จากการเขียนจดหมายหย่อนตู้ ทุกวันนี้หูขวาได้ยินไม่เท่าหูซ้าย หูตึง ร้องเพลงเพี้ยนเสมอ เวลาไปเล่น บนเวทีที่มอนิเตอร์เสียงร้องไม่ชัด(อ้าง) สุดท้ายนี้ ผมอยากตายแล้วย้อนกลับไปเกิดในยุคกำลังภายใน ขี้เกียจพกมือถือ จะใช้วิชาตัวเบาเหาะไปหาแทน

เวลาที่ผมนอนหลับพักผ่อนช่วงสุดสัปดาห์ที่บ้าน เปนช่วงเวลาเดียวที่ผมรู้สึกว่า ผมรักษาความเป็นเด็กของผมเอาไว้ได้เสมอ อาจจะเป็นเพราะผมยังมีครอบครัวอยู่ กว่าจะรู้ว่าผมรักครอบครัวของผมมากแค่ไหน ก็เกือบจะสายแล้ว เพราะอีกไม่นาน ทุกคนคงแยกย้ายกันไปมีครอบครัวของตัวเอง เวลาผ่านไปแค่พริบตาเดียวเสมอ ทุกครั้งที่ผมเปิดอัลบัมรูปถ่ายเก่าๆ มันตลกมาก และก็ทำให้ใจหาย มีคนมากมายเข้ามาในชีวิต และจากไป แต่ผมไม่คิดว่าจะมีใครเข้าใจและรู้จักตัวผมเลยซักคน เหมือนกับตัวของเรานั้นเป็นเพียง "ธุลีของอวกาศ" ที่ไม่มีความหมายต่อสิ่งใดๆที่เป็นไป แล้วยังไงต่อ อีกกระพริบตา ตอนนั้น ผมคงแก่มากแล้ว แก่จนเลิกเล่นคอมพิวเตอร์ แก่จนนั่งอยู่บ้านใช้เงินประกันสังคมกินแล้วก็นอน นั่งมองดวงอาทิตย์ที่ขึ้นและดับลงในทุกวัน เหมือนๆกับคุณย่าของผมทุกวันนี้ เวลาผ่านไปเร็วเสมอ จงอย่าลืม